SONETI
Im ungj, i madhi Dritëro
Sonetin ka në gjak
Nga gjithë rubinët që ka vetë
Më jep dhe mua pak…
E pyeta atë ditë se ç’ish Soneti
Për rimën dhe për vargun e renditur
Ai mori lapsin, Sadija letrën gjeti
Dorën e tij unë ndiqja e çuditur.
AB, BA dhe fjala e shkoqitur
Mes kllapash si kufijtë e një shteti
U ndjeva shumë e vogël, e paditur
Në mbretërinë me dritë të një Soneti.
Të parët vjershëtorë të Sonetit
E bënin fjalën zap në rimë e varg
Me mund e merrnin emrin e Poetit.
Dorës së tim ungji i vij qark
Dhe hesht e skuqem prej sikletit
Prej tij dhe të vërtetëve, jam shumë larg...
KËSHTU DO KISHTE NGJARË
Rekuiem
E ndjera gjyshja ime, e bardha Hatixhe
Do zbriste që nga lart butë butë si bora
Do shtynte mengadalë derën mos na zgjonte
Me një ibrik që kurrë s’iu nda nga dora.
Si pupël lehtë do hynte në sallon
Do zbrazte ujë mbi lulet një nga një
Një asparagusi do t’i thosh ca fjalë
Si pëshpërimë, a ndoshta dhe me zë.
E kur të ndjente hapin tim nëpër shtëpi
Do vinte të më hidhte krahëve një fanellë
Do më tregonte për një gjeth të porsaçelur
Për një zambak që ditë më parë kish mbjellë.
Ç’i do kaq shumë lule noni * , do t’i thosha
Një vazo mbaj a dy mjaftojnë në sallon
Ajo do më shikonte e habitur si fëmijë
Që diç të thotë medoemos kërkon.
Çdo lule është një shpirt edhe një fjalë
Ne pleqve s’ka njeri të na dëgjojë
Lules i flas e fletët fërfërin me këngë
Më sheh të qaj, e nis me gjethe të vajtojë.
E ndjera gjyshja ime e dhimbsur, Hatixhe
Do zbriste butë butë që nga lart si bora
Do shtynte mengadalë derën mos na zgjonte
Me një ibrik që kurrë s’iu nda nga dora...
* keshtu i therrisnim gjyshes kur ishim femije
PËRGJYSËM
Do ikësh
Por flokëve të mi do tu mungojë foleja
Ku bashkë me dëshirat
U strukën netë psherëtimash
Dhe këngë të hershme.
Do ikësh
Por ishujve të trupit tim do tu mungojë dora
Që zbuti ulkonjën e pyllit
Dhe majat e kodrave të bardha ledhatoi
Nga ku u derdh ofshama.
Do ikësh
E bashkë me ty
Kuptimi do mbetet në udhë
Ndarë përgjysëm...
E PAMUNDUR
Ika nga ty
Vrapova
Dhe bëra një dush të laja mëkatin
Ndërgjegja shkëlqeu
Nën kostumin e pastër.
Nga shpirti s’të laj dot…
PËRMBI KUBENË E QIELLIT
Kur stalaktit’ i zemërimit të nisë të pikojë
E përmbi detin e trishtimit të tretet shkumbëzimi
Me kripën le të shkrijë dhe pengu yt...
Jepmë sinjal si një puhizë
Që gjethen e shtyn përkundër erës
A shenjë më bëj heshtur pa gojë
T’i japësh ajrit shkëlqim të Diellit
Pastaj të dy do të kujtojmë
Çfarë Leonardo kish ndërmend kur tha
Se trupi ynë qëndron nën tokë
Nën qiellin toka gjithashtu
Po shpirti
Shpirti kurdoherë
Përmbi kubenë e Qiellit…
3 Dhjetor 2008
VUAJTJE E PJESËTUAR
Gropë thithëse malli për ty
Lëviz e më shumë zhytem
E zhytem e mbytem në të.
Pushtet mishtor mbështjellja prej krahëve të tu
Si vuajtja më e madhe që sjell përdëllimin
Kafshojmë epshin, mjekojmë çmendurinë
Preja dhe gjahtari i vetvetes jemi.
Bashkimet janë vuajtje e veç vuajtjet ndahen
Lumturitë kurrë.
Kur të vish
Mos harro të marrësh çastet e tua të vuajtjes.
NDAJFOLJET
Lozonjare të papesha
që pas çdo tangoje kërkojnë folezën
si bletëza këmbënektar kapur për krahësh
bëjnë rreth pa porta
solisti në mes je Ti.
Pa to do shembeshin jetët shpërbërë
në humusin e çastit tretur
koha si trung i zhveshur do përgjunjej
hapësira do rrudhej pa muzgun
e pa Afërditën agimi s’do shkëlqente si Agim.
Gurët do gremiseshin e bashkë me ta boshësia
mendimi s’do kish enë, ku të qëndronte?!
Ndërsa ne të dy
do ndiznim qirinj imagjinarë përshpirtjesh
që s’mundëm të ekzistonim
diku, dikur
bashkë një çast
vetëm për vetëm...
VAJZË E VJEDHUR
Në qendrat tona të rehabilitimit, shumë vajza
nuk mundën t’i kthehen jetës normale.
Ishe e vogël Bora
në ballin tënd vizatuan një ëndërr ngjyrëshpëlarë
brenda kafkës
një kukull kartoni sajuan,
në vend të dëshirave
të kyçën brenda një monedhe
me tringëllimën e saj të shurdhuan.
Pastaj, erdhën të të blinin.
Ish tepër vonë
të kish vjedhur vetvetja
kish lënë veç Manikinin…
